Μπορεί να πιστέυω ακόμα στα παραμύθια,στους μεγάλους,ατελείωτους και ανεκπλήρωτους έρωτες,στο αδύνατο που γίνεται δυνατό,αλλά τουλάχιστον εγώ παραμυθιάζω μόνο τον εαυτό μου......

Ακόμα μια φορά ξέχασα να κλειδώσω....
Πόσο ηλίθια είμαι..
Βρήκες τον χρόνο να μπεις μέσα,να τα ρημάξεις όλα...
Δεν φταις εσύ...
Εσύ έκανες ότι μπορούσες...
Πήρες αυτό που ήθελες;;;
Στο διάολο τώρα...
Και πάρε μαζί σου τις εικόνες μας...
Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω το άλμπουμ..μα πρόλαβες εσύ να μου γαμήσεις τα πάντα.
Όνειρα,ελπίδες,αισθήματα,αξιοπρέπεια...
Μου μίλαγες για ανοιχτές πληγές..μια τέτοια έλεγες και συ πως είσαι...
Για έλα μέτρα τις δικές μου να δούμε ποιά πονάει περισσότερο!
Μόνο οργή αισθάνομαι....στάζουν τα μάτια μου αίμα όταν σε συλλογιέμαι...
Μα ένα σου χαμόγελο αρκεί για να ξανακυλήσω..
Θέλω να σε μισήσω...άσε με...
Να φτιάξω μια εικόνα σου για να σε σιχαθώ...
Να γίνω κάτι άλλο απ΄αυτό που γνώρισες...
Κάθε μέρα το προσπαθώ...κάποτε θα το καταφέρω...
Μα δεν μπορώ να σε βγάλω από μέσα σου ΓΑΜΩΤΟ!
Γιατί εσύ μου θύμισες πως είναι να αισθάνεσαι,μου ξύπνησες κάτι που είχα κρύψει για καιρό,εμένα.
Μου θύμισες αυτά που αγαπούσα και είχα θάψει μέσα μου...
Βάλε μου να πιω λίγο ακόμα...βάλε και για σένα..
Θέλω να σε μεθύσω μια φορά....
Ίσως τότε καταλάβεις πως το να σκοτώνεις ότι αισθάνεσαι,ότι σου δίνει ζωή,μια μέρα θα γυρίσει να εκδικηθεί για τον άδικο θάνατο του...

Με είδε απόψε ο ουρανός που έκλαιγα και ζήλεψε.........

Σε καμιά αγκαλιά δεν βρήκα την δική σου....
Σε κανένα άγγιγμα το δικό σου...
Σε κανένα φιλί το φιλί σου...
Σε κανένα κορμί το κορμί σου....
Σε κανέναν έρωτα τον ΕΡΩΤΑ ΣΟΥ....
Και πουθενά δεν βρίσκω ΕΣΕΝΑ......

Και αυτό που με πονάει περισσότερο στη ζωή μου,που δεν αγαπήθηκα ποτέ όπως αγάπησα....

Οι νύχτες που μας βρήκαν αγκαλιά ήταν λίγες...
Λίγες οι στιγμές μας...
Μα τόσο υπέροχα παράνομες και ζεστές...
Γεμάτες πάθος ονειρεμένο που πολλοί θα ζήλευαν..
Γέμιζε το δωμάτιο από ηδονή..από την μυρωδιά σου που ακόμα κουβαλάω πάνω μου....
Βαρύ φορτίο το άρωμα σου......
Σαν τα σκυλιά παλέυαμε ο ένας με το κορμί του άλλου..
Και ύστερα χα'ι'δέυαμε τις πληγές να γιάνουν...
Και το ξημέρωμα πριν φύγεις μου χαμογέλαγες σαν να μ'αγαπούσες..............................

Μια μέρα θα διασχίσεις το μονοπάτι της ψυχής μου......
Θα φτάσεις στο ποτάμι που με τόσο κόπο προσπαθούσα να σου δείξω την ομορφιά του τότε....
Τα άγρια,αλαφιασμένα,παγωμένα του νερά θα προσπαθήσεις να περάσεις για να φτάσεις στην πηγή του καλού,απλώνοντας την παλάμη σου,ζητώντας την δική μου......
Μα τούτη τη φορά δεν θα σου δώσω το χέρι μου...
Ο κήπος μαράθηκε..κάθε τι ζωντανό ξεψύχησε και προσπαθεί να αναστηθεί ξανά....
Αυτό είναι το δημιούργημα σου....
Έφερες το καλοκαίρι μα το φθινόπωρο νίκησε πάλι.....

Το παρόν γίνεται ανάμνηση και η ανάμνηση μέλλον του παρελθόντος....