Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Και η σκέψη μου θα είναι εκεί μαζί σου...
Να σου κρατάει συντροφιά μέχρι να ρθείς πάλι κοντά μου........
Και να νιώσω ξανά την γέυση απ'το άρωμα σου........

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Σε πολιτείες σκοτεινές κάτω απ' τη γη
καθώς η άνοιξη δε θα 'ρχεται, θα αργεί
θα ερωτευόμαστε ο ένας τη σκιά του αλλουνού
θα 'μαστε οι λίγοι οι εκλεκτοί και οι τυχεροί!
Όσοι αγαπούν κι όσοι σπαράζουν
Όσοι ονειρεύονται έναν κόσμο πιο ζεστό
Όσοι δε σκύβουν ούτε διατάζουν
Όσοι τη βρίσκουν με τραγούδια σαν αυτό
Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν
Είναι επικίνδυνοι
Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Οι ονειροπόλοι, οι χαμένοι, οι τρελοί
Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Θα έπρεπε κιόλας να ‘χουν ήδη συλληφθεί
Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Οι μεθυσμένοι απ’ το θεό, οι εθισμένοι στη ζωή
Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Θα έπρεπε κιόλας να ‘χουν ήδη συλληφθεί


" ... Αν δεν κτυπούσανε τα κύματα εκείνους τους βράχους στ' ακροθαλάσσι, δε θα καμάρωνες το σχήμα τους. Έτσι δεν είναι; Στοιχίζει ακριβά η πείρα, αγόρι μου. Στοιχίζει πανάκριβα η σοφία της ψυχής. Γιατί η σοφία του μυαλού είναι άλλο πράμα. Την αποκτά κανείς με τη γνώση. Τούτη δω που σου λέω, η σοφία της ψυχής, αποκτιέται μόνο με πόνο. Κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν αξίζει τον κόπο. Δεν ξέρω. Άντε βάλε τσίπουρο. Σαν το νερό πάει το άτιμο ...; Κάποτε πίστεψα κι εγώ όπως πολλοί άλλοι, πως θα' φτιαχνα από την αρχή τον κόσμο. Τα' δωσα όλα. Δεν κράτησα ουτ' ένα ψίχουλο για τον εαυτό μου. Γιατί έτσι είμαι γω, π' ανάθεμά με. Ή αδειάζω το ποτήρι μου ή δεν το λερώνω καθόλου. Δεν έγινε τίποτα. Ο κόσμος στο χειρότερο πάει. Και ξέρεις ποιό είναι το παράξενο; Δεν αισθάνομαι χαμένος. Προδομένος. Προσωπική υπόθεση, φίλε, η δικαίωση. Καθένας χαράσσει με το σουγιαδάκι του ένα σήμα στο δέντρο της ζωής. Είναι μερικοί, που χαράσσοντας αυτό το σήμα, τους ξεφεύγει το μαχαίρι και πληγώνονται. Είναι γιατί ήταν πολύ παθιασμένοι εκείνη τη στιγμή. Είναι γιατί τρέμανε τα χέρια τους από τα πολλά όνειρα. Είναι γιατί τα μάτια τους είχαν θαμπωθεί από την ομορφιά του κόσμου. Ε! Δεν έπαψε η γή να γυρίζει,ε; ...;"

Α.Π
Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι...
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απο τον άλλον...
Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν...
Γιατί οι άνθρωποι σύντροφε...
Ζούν απο την στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων...

Τ.Λ

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Δεν θα σε χω ποτέ όπως θέλω...
Το ξέρω......
Ποτέ δεν θα νιώσω την ανάσα σου να ξεψυχά στον γυμνό λαιμό μου
έχοντας σε αγκαλιά στο κρεββάτι μου όλη τη νύχτα....
Γιατί ξέρω...Ναι το ξέρω πως οι νύχτες μας δεν θα υπάρξουν ποτέ...
Και αν υπάρξουν θα είναι μισές..
Γιατί πάντα θα πρέπει να φύγεις....
Θα πρέπει να γυρίσεις εκεί όπου ανοίκεις...
Και γω θα μένω πίσω να μεθάω το άρωμα σου από τα σεντόνια μου....
Να περιμένω πότε ξανά θα ρθείς να με αναστήσεις με μια σου λέξη μόνο......
'Εχασα αρκετό χρόνο απ'τη ζωή μου......
Γιατί όχι λίγο ακόμα.......;;;;;

Να βιαστώ να ξεκουμπώσω
το πουκάμισό σου,
να φιλήσω το πρόσωπό σου,
ν’ αγγίξω το σώμα σου.
Να βιαστώ να σ’ αγαπήσω
καταχωρώντας σε
στο μητρώο των άστρων.
Κι αύριο,
σαν ξημερώσει,
να σε κάνω ποίημα.
Θέλω τον έρωτά σου
στο χρόνο του τον ενεστώτα,
οριστικό και αμετάκλητο,
δίχως υποτακτικές υπεκφυγές,
αμφίβολους αορίστους
και μέλλοντος κατ’ εξακολούθηση.
Θέλω τον έρωτά σου
μικρή παθητική
μετοχή,
παραδομένο
εξαρτημένο
θυμωμένο,
να μεταγγίζεσαι ολάκερη
ως τον τελευταίο σπασμό
και να σου γνέφω
κι άλλο.
Θέλω τον έρωτά σου
εξουσία κι επανάσταση.
η μόνη διαφορά ανάμεσα στο να κάνεις και
στο να υποκρίνεσαι ότι κάνεις
είναι αυτή η λεπτή γραμμή
της επιλογής μια επιλογή
ανάμεσα στο τίποτα και
το τίποτα.