Την μέρα δεν την φοβάμαι...Η νύχτα είναι που με σκιάζει...
Γιατί τότε ξυπνάνε τα φρικιά μου και λυσσασμένα προσπαθούν να μ'αιχμαλωτήσουν στην αιώνια φυλακή τους....

Αποσταγμένο κρασί από τα χείλη μου θα σου δώσω να πιεις..
Φαρμάκι που το έσταξε η ψυχή σου..
Τα μάτια σου σκοτάδι παγωμένο και γω φορούσα κοντομάνικο.
Και κεί μέσα στην κρύα σου αγκαλιά,χόρευα γυμνή ανάμεσα σε ξένους φόβους.
Μα εγώ τις πληγές μου τις αγάπησα...και ας άφησα να με ματώσουν,να με ξεσκίσουν σαν ζώα,θεριά ανήμερα που ήθελαν μόνο την φρέσκια σάρκα μου...
Γιατί τα καρφιά μου τα αγαπώ..γιατί με πονάνε μα με κρατούν ζωντανή..
Γιατί αν δεν αντέχεις την μοναξιά της νύχτας δεν είσαι άξιος της..
Η νύχτα δεν είναι για τους πολλούς,είναι για τους ταξιδεμένους,τους βασανισμένους...αυτούς που ξέρουν να την διαβάζουν..αυτούς που ξέρουν να την αγαπήσουν και να την πολεμήσουν..να την ερμηνεύσουν..να χαθούν μέσα στην αέρινη μορφή της και να μην θέλουν να ξημερωθούν..
Έχει μια γεύση γλυκόπικρη που λίγοι την αντέχουν...
Θαρρείς πως είσαι ένας από δαύτους;;;
Βγες στον δρόμο και τραγούδα μαζί μου τις νότες της......

Πάει φίλε μου...Αυτό ήταν...
Τελείωσε το όνειρο....
Πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος....
Πόσο αχόρταγα τρέφεται η θλίψη μέσα μου...
Πόσες ξάγρυπνες νύχτες τυλιγμένες στην αγκαλιά σου......
Και τώρα;;
Τώρα σιωπή...τώρα πόνος...μοναξιά....
Τώρα δεν είσαι εδώ.... εσύ που πάντα με ανέβαζες....εσύ με έριξες....
Εσύ...που μ'ένα σου φιλί,ένα χαμόγελο,ένα χάδι τα άλλαζες όλα..
Έφτιαχνες μέσα μου ένα κόσμο από αγάπη,όνειρα,ελπίδες....
Έφύγες....ακόμα μια φορά σε χάνω....Έναν Σεπτέμβρη...έτσι απλά...
Με ένα αντίο κ ένα φιλί....και έμεινα εδώ να μαζεύω τις στάχτες,τα όνειρα,τα κομμάτια του παζλ που ποτέ δεν ολοκληρώσαμε....
Ένα παζλ σκονισμένο απ'τον χρόνο.ξεχασμένο σε ένα κουτί γεμάτο παλιές φωτογραφίες και αναμνήσεις...
Και ένα σ'αγαπώ που πάντα θα σε περιμένει............

Λογική και παράνοια..

Με διαχωριστικό μια απλή κλωστή...

Λεπτή..μην νομίζεις δα πως είναι και κανένα καραβόσχοινο..

Πόσες φορές σε έχασες;

Πόσες φορές σε ξαναβρήκες...

Πόσες φορές φοβήθηκες πως δεν υπάρχει επιστροφή...

Ακόμα δεν φοβάσαι;;

Φόβος...

Μια λέξη χιλιάδες συναισθήματα....

Φοβάσαι να χάσεις,φοβάσαι να δώσεις,να δοθείς,φοβάσαι να πάρεις,να αγαπήσεις,να αγαπηθείς...

Φοβάσαι να ζήσεις,να ονειρευτείς,να κυνηγήσεις..αυτά που αγαπάς..τα πιστεύω σου,τα θέλω σου...

Φόβος..μικρή λέξη,μεγάλες απώλειες...

Και που λες και γω φοβάμαι...και έχω το χάος μέσα μου και το σκοτάδι...

Μα εσύ μου δείχνεις τον δρόμο για το φως..

Και εκεί που πάω να τον βαδίσω,εκεί εξαφανίζεσαι...

Φοβάσαι λες....

Και γω φοβάμαι...μα φοβάμαι περισσότερο μακριά σου..

Αλλά ξέρεις τι δεν φοβήθηκα ποτέ μου και ούτε θα το κάνω;;

Να σ'αγαπώ..να ελπίζω,να περιμένω,να σε ακολουθήσω,να ονειρεύομαι για μας.....

Γιατί αγάπη μου οι φόβοι μας είναι που μας χώρισαν....γιατί οι φόβοι μας δεν θα μας ξαναχωρίσουν.....

Τόσα ανείπωτα λόγια...μαζεμένα τόσα χρόνια....

Και τώρα τι;;

Ήρθε η ώρα που ειπώθηκαν...μα είναι αργά..

Η ώρα πέρασε για μας...η μήπως όχι;

Με ρώτησες τι θα γινόταν αν....

Αν τότε δεν τα πνίγαμε όλα στη σιωπή...

Αν...

μα ο χρόνος τα ΄θαψε όλα..μόνο που το χώμα δεν έφτασε για να τα σκεπάσει..

Και η βροχή και ο αέρας τα μεγάλωσε..και να σου τα πάλι ξεγλίστρησαν ..

Και μεγάλωσαν και γίνανε πιο δυνατά..

Τα συναισθήματα αγάπη μου είναι μωρά παιδιά...

Μεγαλώνουν..ότι και αν κάνεις αυτά θα κάνουν το δικό τους...

Θα πάρουν τον δρόμο τους,θα ανθίσουν και αν δεν τα ποτίσεις θα μαραθούν...μα είναι κ κάποια άλλα πιο άγρια...μεγαλώνουν χωρίς πότισμα..μόνα,έρημα,αποκομμένα..μα αυτά να το θυμάσαι γίνονται πιο δυνατά..

Θεριά ανήμερα που θα ρθει η στιγμή που θα σε πνίξουν...

Θα σε σφίξουν τόσο δυνατά που ανάσα δεν θα παίρνεις....

Γιατί;;

Γιατί τα πνίξαμε όλα στη σιωπή.....

Γιατί όταν η σιωπή γίνεται κραυγή,χορεύουν πάνω της νεκροί και ζωντανοί..

Άγγελοι και διάβολοι.....

Και τίποτα δεν μου χει μείνει από σένα..παρά μόνο 2-3 καλές στιγμές μας..
Τόσες δεν ήταν άλλωστε;;
Τόσες και όμως φτάνουν...να γεμίζει το μυαλό με την εικόνα σου..την εικόνα ''μας''...
Αυτό το ''μας'',αυτό το ''εμείς'',αυτή η φαντασία μου με έφαγε....
Να  ξέρεις δεν κοιμήθηκα ποτέ μου πλάι σου....ξαγρυπνούσα να σε χαζεύω.σαν μεθυσμένη που ζητάει κ άλλο πιόμα,παρακαλούσα να μην ξύπναγες ποτέ σου..
Εκεί στα ποτισμένα απ'τον ιδρώτα μας και τ'άρωμα σου σεντόνια να μας έβρισκε μαζί κάθε ξημέρωμα.
Εκεί..εκεί γυρνάω συνέχεια..σαν κατάρα,σαν σκιά να ψάχνω τι έχει μείνει.....
Θαμμένο κάτω από στάχτες,να ρθείς με ένα αεράκι να καθαρίσεις τις θολές φωτογραφίες..
Και μόνο που θα σ'αντικρίζω,να τρέμω πάλι σαν το φύλλο που φοβάται τον αέρα...
Ομορφότερο συναίσθημα από τούτο,δεν ένιωσα ποτέ μου.....

Όσο αντιστέκεσαι τόσο θα επιμένω.....

Τα μισώ αυτά τα καταραμένα βράδια....
Μα ποτέ δεν λέει να ξημερώσει...
Και τότε θα παρακαλάω να ρθει πάλι το σκοτάδι.......

ΜΑΛΑΚΙΕΣ

Η ζωή έχει γίνει μια αηδία...μια ατελείωτη μαλακία.
Χωρίς αγάπη,χωρίς συναισθήματα,χωρίς ανθρωπιά,χωρίς έρωτα,χωρίς λεφτά,χωρίς όνειρα,χωρίς στόχους,χωρίς ουσία..
Σε κυριεύει αυτό που πάντα σιχαινόσουν...
Μια γαμημένη κωλομιζέρια...
Έχουμε γίνει πιόνια σε μια ηλίθια παρτίδα σκάκι μόνο που το ταμπλό είναι μαύρο.
Το άσπρο χάθηκε..τους άφησες να το σβήσουν..
Βυθίσου τώρα στην σκοτεινή γωνιά σου και κλάψε...
Και για παρέα κράτα τις σκιές που τόσα χρόνια έχεις φίλους και πιες ακόμα ένα βράδυ
από τον θάνατο που λέγεται μοναξιά..