Παράξενη,αξέχαστη στιγμή:Είχε ξεχάσει το εγώ της,είχε χάσει το εγώ της και είχε απελευθερωθεί από αυτό....Και εκεί υπήρχε η ευτυχία.....

Βάλε μου ένα ποτήρι κρασί και θα σου μιλήσω για τα βράδια που μου γάμαγες το είναι....
Για τα βράδια που δεν ζούσα...που δεν ήσουν εκεί....
Είναι τραγικά ωραίο να χεις αναμνήσεις που σε πονάνε.......

Πόσο ακόμα θα αντέχω να χαραμίζομαι νομίζεις;;
Βαρέθηκα να γυρνάω στα μπαρ και να σε ψάχνω...
Το κορμί μου είναι γεμάτο από πλήγες που ακόμα στάζουν αίμα....
Το μυρίζω,το αισθάνομαι ζεστό....
Σα να με σκίσαν 10 μαχαίρια..αφόρητος ο πόνος...
Όμως είμαι δυνατή θα πεις....
Ναι είμαι....Είμαι;;
Δεν ξέρω πια τι είμαι...
Νιώθω να μουδιάζω...δεν είναι καλό αυτό ε;
Moύδιασμα,ζαλάδα,τρέμουλο...αυτά νιώθω.....και πόνο....
Πολύ πόνο.....................
Ξέρεις αισθάνομαι ότι με χάνω..χάνω τον εαυτό μου...
Δεν με τρομάζει αυτό,αλήθεια.......
Το μόνο που με τρομάζει είναι αν αυτή τη φορά θα καταφέρω να τον βρω.......

Συγχώρεσαι με......

Δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη..

Να φοβάσαι να χάσεις,να αφήνεις ότι ποθείς....

Μα αν δεν μπορώ να έχω ότι ποθώ,δεν αξίζει να μένω....

Έχω τόσα πολλά να σου δώσω....

Έρωτα,Αγάπη,Ευτυχία,Δύναμη,Πάθος,Όνειρα,Στοργή,Χαρά,Τρέλα,Στιγμές....Τα πάντα.....

Και πιστέυω πως τα αξίζεις...μα τα αξίζω και γω....

Και συ δεν μπορείς να μου τα δώσεις...δεν θες.....

Ίσως το δικό μας ποιήμα να μην αντέχει στον χρόνο...

Ίσως πάλι βιάζομαι.....μα ο πόνος που νιώθω δεν μου αφήνει περιθώρια να δω καθαρά.........

Το πιο δύσκολο στη ζωή, είναι να μάθεις ποιες γέφυρες να περάσεις και ποιες να κάψεις 
αλλά είναι εξίσου σημαντικό όταν κάψεις τις γέφυρες να μην μπεις στον πειρασμό να παίξεις με τις στάχτες..

Και είναι και αυτά τα βράδια που δεν τα αντέχω...
Που θέλω να τα ζήσω όλα μαζί σου........
Να ταξιδέψουμε μαζί....
Με τα όνειρα,τις σκέψεις,τα κορμιά.....με όλα.....
Να γράψουμε μαζί το πιο όμορφο ποιήμα που γράφτηκε ποτέ.......
Δεν θέλω να φοβάσαι...
Τα όνειρα είναι όμορφα......
Η πραγματικότητα όμως είναι καλύτερη....
Και γω κουράστηκα να ονειρέυομαι...!

Χωρισμένοι εαυτοί εκτίουν ποινές ισόβιας θλίψης αλαφροπατώντας στον παράδεισο. Σε καμιά κόλαση δεν χωρούν εραστές που ερωτοτροπούν αμίλητοι, ψηλαφώντας αισθήσεις. Τα απολιθωμένα ίχνη μαρτυρούν στο στρώμα την ανάμνηση αποχαιρετισμών στα ικριώματα της αγάπης . 

Αλύτρωτοι έρωτες καταχωρούνται σε μητρώα άστρων που κατοικήθηκαν σε ασύνορα περιγράμματα. Στρατιές ποιημάτων κατέφθαναν να καταλάβουν ψυχές και σώματα στη αυλή των θαυμάτων. Μοιρασμένα αποθέματα, έγιναν λόγος λίγο πριν ξημερώσει. Φθαρτά σώματα ντυμένα με στίχους μετασχηματίστηκαν σε άφθαρτα ποιητικά σώματα στη ροή του χρόνου. Δικαιωμένοι κι αδικαίωτοι πόθοι στις γραμματοσειρές ενός απαγορευμένου ονείρου.

Δεν υπάρχει άνθρωπος με τον οποίο δεν θα χώριζα για να είμαι μαζί σου......................