Να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω ξανά...
Να ρθω να σε βρω...
Να με ξανά αγκαλιάσεις και να νιώσω και πάλι παιδί...

Σιωπή

Μαζεύω σιωπες να φτιάξω μια κραυγή...

Σεξ...Όλοι τους το  κάνουν, όλοι το γουστάρουν,λίγοι μιλούν για αυτό.
Λέξη ταμπού..
Γιατί χρυσό μου ντρέπεσαι να μιλήσεις για αυτό ;;
Όταν βγάζεις τα ματάκια σου σαν να βγήκες από τσόντα στο youjizz(το youporn είναι ξεπερασμένο πια),καλά  είναι;;
Εκεί δεν σε πιάνει η ντροπή!
Εκεί μου το παίζεις η βασίλισσα του σεξ!
Ή  ο βασιλιάς!
Anyway ! this is not my point!
My point is Ότι το σεξ δεν πρέπει να είναι ταμπού!!
Εν έτη 2014(άντε να φύγει γτ το σιχάθηκα) δεν μπορώ να ακούω άλλο αυτά τα κλισέ του στυλ αν η γυναίκα κάνει μόνο σεξ για να περάσει καλά είναι μεγάλη που....!
Σορυ φίλε δημοκρατία δεν έχουμε;;
Και εκτός των άλλων όταν εσείς έχετε τα ψυχολογικά σας και καλώς τα έχετε γτ σας πλήγωσε η μία σας άφησε η άλλη και τα σχετικά, τι να κάνουμε και μεις οι δόλιες που η ανωμαλία μας μας χτύπησε και σας γουστάραμε;;;
Όλοι έτσι και αλλιώς κάθε μέρα προσαρμοζόμαστε στους ρόλους που μας δίνει η ζωή..
Κομπάρσοι βέβαια! Μην περιμένετε και τον πρωταγωνιστικό!
Και δεν είστε οι μόνοι και δεν είμαστε οι μόνες!
Όλοι λίγο πολύ σε αυτή τη ριμάδα τη ζωή από κάπου τον ήπιαμε!
Τι να κάνουμε τώρα; Να τα βάψουμε μαύρα και να αρχίσουμε όλοι μαζί να τραγουδάμε Μαρινελλα;;
Δεν νομίζω Τάκη!
Η ζωή συνεχίζεται!
Αλλά θα σου πω και το άλλο.. Μην κρίνεις για να μην κριθείς!
Όπως πληγώθηκες εσύ πληγωθηκα και γω!
Όπως δεν θες να ξανακούσεις την λέξη σχέση για καιρό δεν θέλω και γω!
Όπως εσύ θες το σεξ για να ξεγκαυλωσεις ή απλά να περάσεις καλά με ένα άτομο που γουστάρεις αλλά δεν είσαι σε φάση να προχωρήσεις, το θέλω και γω!
Οπότε μην με κρίνεις! Στην ίδια φάση είμαστε!
Δεν ζεις στην εποχή του '40!
Οπότε ξεκόλλα το κολλημένο μυαλουδακι σου και ζήσε απλά τον ρόλο που σου προσφέρει η ζωή τώρα.
Αύριο μπορεί και τον πάρεις τον πρωταγωνιστικό!
Προς το παρόν συμβιβάσου με τον κομπάρσο!
Ξέρω δεν είναι εύκολο.
Και γω πάντα θέλω να είμαι η πρωταγωνίστρια αλλά τι σου ξημερώνει αύριο ποτέ δεν ξέρεις!

Βάλε με σε ένα τραίνο και άσε με να φύγω,,,,
Βαρέθηκα απλά να κάθομαι σε ένα παγκάκι και να το κοιτάζω..
Να φύγω για οπουδήποτε...δεν με νοιάζει το ταξίδι...
Να ξεφύγω θέλω..να εξαφανιστώ...
Να μην κοιτάξω πίσω..
Να νιώσω για μια φορά πως είναι να κοιτάς μπροστά...
Άσε με σου λέω να φύγω,,
Με πνίγεις....
Όλα με πνίγουν...
Δεν ήμουν έτσι εγώ...Πως κατάντησα έτσι;;;
Κατάντια φίλε μου...Άθλια λέξη....
Σκοτάδι φίλε μου..σκοτάδι...
Άπαξ και το δεις,θα αργήσει πολύ να ξημερώσει μέσα σου...

Τα βραδια σκεπαζε την θλιψη της κατω απο τον ουρανο..

Εκει εξω στο μικρο της μπαλκονακι καθισμενη..Εβγαινε για να κανει το τσιγαρακι της..

Να βαλει τις σκεψεις της σε ταξη..

Και σκουπιζε τα βουβα  δακρυα της μην τα δει κανεις και την περασει για αδυναμη..

Και οι σκεψεις κυλουσαν σαν την βροχη μες το μυαλο της.

Ενιωθε μοναξια..Ενιωθε διαφορετικη..χαμενη..

Οχι τωρα..Απο καιρο..

Δεν ηταν η ιδια..Ειχε αλλαξει..

Τι και αν ηταν καλοκαιρι..

Μες την ψυχη της ξημερωνε χειμωνας..

Οχι ρε δεν την γουσταρω την δηθενια σας!
Τα ψευτικα και ηλιθια χαμογελα σας,την ψευτοκαλημερα σας και το και καλα ενδιαφερον σας!
Τα ψευτοτυπακια που το παιζετε καποιοι.
Τους λεφταδες με υφακι.
Τους κουστουματους,τους ατσαλακωτους,τους ψευτοτελειους χωρις κανενα λαθος.
Δεν σας γουσταρω ρε!!
Και ποτε δεν θα συμβαδισω μαζι σας!
Εγω αυτους που αγαπω ειναι οι αληθινοι,που το χαμογελο τους σου λεει την αληθεια της ψυχης τους.
Τα αληθινα τυπακια!
Που δεν φοβουνται να τσαλακωθουν,που δεν φοβουνται να αγαπησουν..
Που δεν φοβουνται να μιλησουν.
Που τα φραγκα τους τα κρατουν για την παρτη τους.
Που αγαπουν την μουσικη και την τεχνη και τον λογο..
Και τα φτιαχνουν ολα αυτα.
Και τα μοιραζονται χωρις να περιμενουν κατι.
Τους λερωμενους απο τη ζωη....
Αυτους γουσταρω..
Τους λιγους,τους αμαρτωλους,τους Ανθρωπους..!

Με τρώει το μέσα μου...

Το παρελθον μου,το παρον και το μέλλον...

Το χτες,το τωρα και το αυριο...

Ποια ημουν,ποια εγινα και ποια θα γινω..

Τι εκανα,τι κανω,τι θα θελα  να κανω και τι θα κανω....

Ποια ονειρα μου κοιμησα βαθια...ποια ονειρα μου θαβω καθε μερα στο βωμο της επιβιωσης...

Μου λειπει ο παλιος μου εαυτος μα αγαπω και τον καινουριο...

Μα απ'ολα περισσοτερο μου λειπουν ολα αυτα που ποτε δεν εκανα για μενα....

  Κάτι σαν ζωή

Ο κόσμος μου είναι μια μεγάλη πληγή που μέρα με τη μέρα όλο και βαθαίνει,ματώνει ασταμάτητα

και πάνω σε φορεία κείτονται μεγάλοι στεναγμοί απ'τις φωνές μέσα στο μυαλό μου που χαράζουνε τις γρατζουνιές απάνω στο κορμί μου.
Τα γόνατα μου σκίστηκαν απ'το προσκύνημα μου σε σένα αγέλαστη ζωή που οι τραυματίες σου όλο και πληθαίνουν.
Τα όνειρα μου πια σκουπίδια πετάμενα χορεύουν ξέφρενα στα σκοτεινά και βρώμικα,γεμάτα μπόχα σοκάκια της πόλης.
Φωτιά τα καίει και η καμένη μυρωδιά τους,σύννεφο που απλώνεται στην σάρκα των ανθρώπων και αυτοί θαρρούν πως αναπνέουν οξυγόνο..
Τα όνειρα μου είναι φίλε μου!Τα όνειρα σου!
Τα σκονισμένα,κλειδωμένα μας όνειρα για ζωή.
Βρήκαν τον τρόπο να δραπετεύσουν από την φυλακή σου,μακριά από σένα,από την μίζερη σου φάτσα,
να πάρουνε φωτιά και να σκορπίσουν στου κόσμου όλου το μεγάλο καρναβάλι..
Και γω σου λέω πως "ζούμε" κάτι σαν ζωή......

Φόρεσες τα καλά σου,τα μαύρα και το ψεύτικο χαμόγελο σου..

Εκείνο που φοράς πάντα στις γιορτές..

Εκείνο που κρύβει την θλίψη σου,τον πόνο,τις αναμνήσεις...

Εκείνο που σου κρατάει συντροφιά τα τελευταία 4 χρόνια..που έχει γίνει η σκιά σου...

Εκείνο το χαμόγελο που όσο και αν το φοράς,το κενό της απουσίας ΤΗΣ δεν θα το καλύψει ποτέ.......

Το πιο μεγάλο,το πιο βαθύ,το πιο όμορφο που μου ΄μαθες
μέχρι τώρα είναι που μ'άφησες να αγγίξω τις νότες της ψυχής σου,του μυαλού σου,
του κορμιού σου..
Και να φτιάξω την πιο όμορφη ερωτική σονάτα που γράφτηκε ποτέ..
Και μεθυσμένη από την μυρωδιά σου να ταξιδεύω κάθε μέρα σε μέρη άγνωστα μα αγαπημένα
με οδηγό εσένα,να με κρατάς από το χέρι και να μου δείχνεις το νόημα της φιλίας,του έρωτα,της συντροφικότητας,της ζωής...

Της νύχτες ντύνεται,βάζει τα καλά της,λίγο κραγιόν
και ένα άσπρο φόρεμα..για να σπάσει λίγο την μαυρίλα της ψυχής της..
Πριν φύγει από το σπίτι ψιθυρίζει στον καθρέφτη...
 "Θα έρθω να σε βρω...θα μπω τόσο βαθιά στην ψυχή σου όσο δεν μπήκε ποτέ κανείς....θα ρίξω το τείχος που χωρίζει το όνειρο από την πραγματικότητα"...
Παίρνει τους δρόμους...περπατά χωρίς προορισμό...σε μια πόλη με τόσα φώτα
και όμως όλα της μοιάζουν τόσο σκοτεινά..
Δεν ξέρει που πάει...το μόνο που ξέρει είναι ότι πρέπει να τον βρει..
Στην θάλασσα,στην στεριά,σε ένα στενάκι κάπου στην Άνω Πόλη κρυμμένο να κοιτά την θέα από ψηλά..
Το μόνο που της έχει μείνει είναι μια μυρωδιά..ένα άγγιγμα,μια αγκαλιά και ένα ναι μεν αλλά........
Αλλά...
Αλλά η νύχτα δεν είναι για τους μοναχούς...
Γιατί η μοναξιά,αυτή η πανίσχυρη γριά πόρνη με τα διάφορα προσωπεία της τότε καταφέρνει να τρυπώσει μέσα σου με ένα από τα χιλιάδες παραμύθια της....
Θα ανάψει ένα τσιγάρο,θα σου προσφέρει ένα ποτήρι κρασί και θα προσπαθήσει να σε πείσει πως δεν χρειάζεσαι τον έρωτα,τον μεγαλύτερο αντίπαλο της για να ζήσεις την ευτυχία..
Η την ακούς και τρως τον καρπό του παραμυθιού της ή συνεχίζεις τον δρόμο σου ψάχνοντας το πρόσωπο που στιγμή δεν βγαίνει από τον νου σου..
Και τότε η κοπέλα με κείνο το λευκό φόρεμα σηκώνεται,πίνει μια γουλιά από το ποτήρι και λέει στην γριά μοναξιά που την κοιτά με βλέμμα γεμάτο αγωνία..
"Λυπάμαι για την κατάντια σου μα εγώ θα ζήσω το δικό μου παραμύθι,το δικό μου όνειρο..γιατί εγώ  μπορεί να πιστεύω στα παραμύθια αλλά τουλάχιστον παραμυθιάζω μόνο τον εαυτό μου¨...
Γυρνά με βήμα αργό χωρίς να κοιτάξει πίσω της και συνεχίζει το δύσκολο μονοπάτι που διάλεξε να βαδίσει...
Έχει πολύ δρόμο μπροστά της...μέχρι το πρωί..μέχρι να τον βρει και να γείρει στην αγκαλιά του..
Στον κρυφό της παράδεισο..Εκεί που το όνειρο της,εκεί που το παραμύθι της θα πάρει σάρκα και οστά...

Μετράω τις ώρες που δεν σε χω δεί...

Μία προς μία...ξανά και ξανά..

Αιώνας φαίνεται..

Που δεν άκουσα την φωνή σου...

Να μου λέει "Εδώ είμαι,όλα θα πάνε καλά"....

Δεν πάνε όμως...

Γιατί δεν είσαι εδώ;;

Το υποσχέθηκες...πως ότι και αν γίνει θα είσαι εδώ.....

Που είσαι;;;;;

Μου λείπεις..μου λείπει ο ήχος της φωνής σου...η αγκαλιά σου......

Το χαμόγελο σου στις σκοτεινές στιγμές μου που φώτιζε ακόμα πιο πολύ τις όμορφες μου μέρες...

Κάνει κρύο μακριά σου....

Εγώ τους έρωτες μου τους έζησα με πάθος..
Τον καθένα ξεχωριστά..
Τον καθένα γιατί ένωνε ένα κομμάτι του παζλ....
Του παζλ που μια ζωή έψαχνα να το βρω ολοκληρωμένο..
Που μια ζωή στα 27 μου χρόνια δεν το έζησα ποτέ..
Οι άνθρωποι είμαστε το πιο δύσκολο και καταθλιπτικό ον στον πλανήτη..
Πονάμε,αγαπάμε,υποφέρουμε,ζητάμε,δίνουμε αλλά δεν δινόμαστε...
Πόσο άδικο;;Πόσο μαλακία...
Συγχώραμαι που γίνομαι αισχρή αλλά έτσι δεν είναι;;
Βάζεις τον εγωισμό στην μέση...
Ξεφτιλίζεις την έννοια του συναισθήματος..
Της αγάπης..οποιασδήποτε μορφής...
Αγάπη δεν σημαίνει έρωτας αδερφέ...
Όπως έρωτας δεν σημαίνει άντρας και γυναίκα..
Έρωτα μπορεί να έχεις με την ζωή σου..
Την καθημερινότητα σου..
Την δουλειά σου,την μουσική σου..
Το οτιδήποτε σε γεμίζει σαν άνθρωπο..
Παρεξηγημένη λέξη ο έρωτας...
Πολύ παρεξηγημένη...
Να σου μιλήσω για παρεξηγήσεις;;;
Για συναισθήματα;;
Για φόβους..
Δεν είμαι άγγελος..
Ποτέ δεν ήμουν..
Θαρρώ κανείς μας..
Όλοι αμαρτάνουμε..
Καθημερινά..καθείς με τον τρόπο του..
Αυτό είναι ο άνθρωπος..
Μια παρεξήγηση..
Ένα  ον με σάρκα και οστά..μια δοκιμασία..
Πιστεύεις ότι είσαι κάτι παραπάνω σε αυτόν τον κόσμο;;
Λάθος φιλαράκι..
Ένα τίποτα είσαι..
Ένα τίποτα που απλά έχεις μια η πολλές αποστολές να εκτελέσεις...
Δεν τις κατάφερες;;
Tότες γυρνάς από εκεί που ήρθες..
Δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένα σακί γεμάτο συναισθήματα,φόβους, επιλογές που θα κριθείς για αυτές και θα δώσεις λόγο...
Δεν γουστάρεις να δίνεις λόγο σε κανέναν;;;
Ούτε εγώ..
Αλλά θα αναγκαστείς να το κάνεις..
Πουτάνα η ζωή...σ' αρέσει δεν σ' αρέσει..
Μια ξεφτιλισμένη πουτάνα που από αυτήν εξαρτάσαι..
Εξοικειώσου...
Θες δεν θες..
Σε κουμαντάρει..
Μην μου δίνεις σημασία...
Ίσως να έχω πιει..
Ίσως να με κούρασες εσύ...
Ίσως η πουτάνα που λέγαμε..
Αλλά ένα μην ξεχνάς...
Ακόμα δεν με έχασα για να σου πουλήσω παραμύθια..
Και όσο ακόμα με έχω,την αλήθεια ΜΟΥ θα την ακούς όσο και αν σε πληγώνει...
Καληνύχτα μαλάκα...η πουτάνα η ζωή έχει πλάκα........!

Την μέρα δεν την φοβάμαι...Η νύχτα είναι που με σκιάζει...
Γιατί τότε ξυπνάνε τα φρικιά μου και λυσσασμένα προσπαθούν να μ'αιχμαλωτήσουν στην αιώνια φυλακή τους....

Αποσταγμένο κρασί από τα χείλη μου θα σου δώσω να πιεις..
Φαρμάκι που το έσταξε η ψυχή σου..
Τα μάτια σου σκοτάδι παγωμένο και γω φορούσα κοντομάνικο.
Και κεί μέσα στην κρύα σου αγκαλιά,χόρευα γυμνή ανάμεσα σε ξένους φόβους.
Μα εγώ τις πληγές μου τις αγάπησα...και ας άφησα να με ματώσουν,να με ξεσκίσουν σαν ζώα,θεριά ανήμερα που ήθελαν μόνο την φρέσκια σάρκα μου...
Γιατί τα καρφιά μου τα αγαπώ..γιατί με πονάνε μα με κρατούν ζωντανή..
Γιατί αν δεν αντέχεις την μοναξιά της νύχτας δεν είσαι άξιος της..
Η νύχτα δεν είναι για τους πολλούς,είναι για τους ταξιδεμένους,τους βασανισμένους...αυτούς που ξέρουν να την διαβάζουν..αυτούς που ξέρουν να την αγαπήσουν και να την πολεμήσουν..να την ερμηνεύσουν..να χαθούν μέσα στην αέρινη μορφή της και να μην θέλουν να ξημερωθούν..
Έχει μια γεύση γλυκόπικρη που λίγοι την αντέχουν...
Θαρρείς πως είσαι ένας από δαύτους;;;
Βγες στον δρόμο και τραγούδα μαζί μου τις νότες της......

Πάει φίλε μου...Αυτό ήταν...
Τελείωσε το όνειρο....
Πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος....
Πόσο αχόρταγα τρέφεται η θλίψη μέσα μου...
Πόσες ξάγρυπνες νύχτες τυλιγμένες στην αγκαλιά σου......
Και τώρα;;
Τώρα σιωπή...τώρα πόνος...μοναξιά....
Τώρα δεν είσαι εδώ.... εσύ που πάντα με ανέβαζες....εσύ με έριξες....
Εσύ...που μ'ένα σου φιλί,ένα χαμόγελο,ένα χάδι τα άλλαζες όλα..
Έφτιαχνες μέσα μου ένα κόσμο από αγάπη,όνειρα,ελπίδες....
Έφύγες....ακόμα μια φορά σε χάνω....Έναν Σεπτέμβρη...έτσι απλά...
Με ένα αντίο κ ένα φιλί....και έμεινα εδώ να μαζεύω τις στάχτες,τα όνειρα,τα κομμάτια του παζλ που ποτέ δεν ολοκληρώσαμε....
Ένα παζλ σκονισμένο απ'τον χρόνο.ξεχασμένο σε ένα κουτί γεμάτο παλιές φωτογραφίες και αναμνήσεις...
Και ένα σ'αγαπώ που πάντα θα σε περιμένει............

Λογική και παράνοια..

Με διαχωριστικό μια απλή κλωστή...

Λεπτή..μην νομίζεις δα πως είναι και κανένα καραβόσχοινο..

Πόσες φορές σε έχασες;

Πόσες φορές σε ξαναβρήκες...

Πόσες φορές φοβήθηκες πως δεν υπάρχει επιστροφή...

Ακόμα δεν φοβάσαι;;

Φόβος...

Μια λέξη χιλιάδες συναισθήματα....

Φοβάσαι να χάσεις,φοβάσαι να δώσεις,να δοθείς,φοβάσαι να πάρεις,να αγαπήσεις,να αγαπηθείς...

Φοβάσαι να ζήσεις,να ονειρευτείς,να κυνηγήσεις..αυτά που αγαπάς..τα πιστεύω σου,τα θέλω σου...

Φόβος..μικρή λέξη,μεγάλες απώλειες...

Και που λες και γω φοβάμαι...και έχω το χάος μέσα μου και το σκοτάδι...

Μα εσύ μου δείχνεις τον δρόμο για το φως..

Και εκεί που πάω να τον βαδίσω,εκεί εξαφανίζεσαι...

Φοβάσαι λες....

Και γω φοβάμαι...μα φοβάμαι περισσότερο μακριά σου..

Αλλά ξέρεις τι δεν φοβήθηκα ποτέ μου και ούτε θα το κάνω;;

Να σ'αγαπώ..να ελπίζω,να περιμένω,να σε ακολουθήσω,να ονειρεύομαι για μας.....

Γιατί αγάπη μου οι φόβοι μας είναι που μας χώρισαν....γιατί οι φόβοι μας δεν θα μας ξαναχωρίσουν.....

Τόσα ανείπωτα λόγια...μαζεμένα τόσα χρόνια....

Και τώρα τι;;

Ήρθε η ώρα που ειπώθηκαν...μα είναι αργά..

Η ώρα πέρασε για μας...η μήπως όχι;

Με ρώτησες τι θα γινόταν αν....

Αν τότε δεν τα πνίγαμε όλα στη σιωπή...

Αν...

μα ο χρόνος τα ΄θαψε όλα..μόνο που το χώμα δεν έφτασε για να τα σκεπάσει..

Και η βροχή και ο αέρας τα μεγάλωσε..και να σου τα πάλι ξεγλίστρησαν ..

Και μεγάλωσαν και γίνανε πιο δυνατά..

Τα συναισθήματα αγάπη μου είναι μωρά παιδιά...

Μεγαλώνουν..ότι και αν κάνεις αυτά θα κάνουν το δικό τους...

Θα πάρουν τον δρόμο τους,θα ανθίσουν και αν δεν τα ποτίσεις θα μαραθούν...μα είναι κ κάποια άλλα πιο άγρια...μεγαλώνουν χωρίς πότισμα..μόνα,έρημα,αποκομμένα..μα αυτά να το θυμάσαι γίνονται πιο δυνατά..

Θεριά ανήμερα που θα ρθει η στιγμή που θα σε πνίξουν...

Θα σε σφίξουν τόσο δυνατά που ανάσα δεν θα παίρνεις....

Γιατί;;

Γιατί τα πνίξαμε όλα στη σιωπή.....

Γιατί όταν η σιωπή γίνεται κραυγή,χορεύουν πάνω της νεκροί και ζωντανοί..

Άγγελοι και διάβολοι.....

Και τίποτα δεν μου χει μείνει από σένα..παρά μόνο 2-3 καλές στιγμές μας..
Τόσες δεν ήταν άλλωστε;;
Τόσες και όμως φτάνουν...να γεμίζει το μυαλό με την εικόνα σου..την εικόνα ''μας''...
Αυτό το ''μας'',αυτό το ''εμείς'',αυτή η φαντασία μου με έφαγε....
Να  ξέρεις δεν κοιμήθηκα ποτέ μου πλάι σου....ξαγρυπνούσα να σε χαζεύω.σαν μεθυσμένη που ζητάει κ άλλο πιόμα,παρακαλούσα να μην ξύπναγες ποτέ σου..
Εκεί στα ποτισμένα απ'τον ιδρώτα μας και τ'άρωμα σου σεντόνια να μας έβρισκε μαζί κάθε ξημέρωμα.
Εκεί..εκεί γυρνάω συνέχεια..σαν κατάρα,σαν σκιά να ψάχνω τι έχει μείνει.....
Θαμμένο κάτω από στάχτες,να ρθείς με ένα αεράκι να καθαρίσεις τις θολές φωτογραφίες..
Και μόνο που θα σ'αντικρίζω,να τρέμω πάλι σαν το φύλλο που φοβάται τον αέρα...
Ομορφότερο συναίσθημα από τούτο,δεν ένιωσα ποτέ μου.....